over ontspannen inpakken

Onderbroeken, laders, sokken, dikke trui, oordopjes, ...
Zo beginnen we.
Dan komt daar langzaam structuur in: kleding per persoon, papierwerk, elektronica, ...
Pfff, bijna ne koffer vol alleen met kabels, minicomputerkes, ipods, telefoons, fototoestel en dan nog al die kabels die daarbij horen.
Gene grote koffer, maar toch ne koffer.
Handbagagegrootte.
En die grootte is nu het enige dat voor stress heeft gezorgd.
Want ze zijn daar streng in! 55cm x 40cm x 20cm.
Dat hadden we nog niet. Handbagekoffers.
Wij dus vorige week naar de winkel met een afgescheurd stukske envelop met daarop 55/40/20 in de achterzak van de broek.
Naief als we nog altijd zijn, dachten we dat op al die valiezen de afmetingen wel zouden staan.
Maar het enige dat er op staat is op een grote rode sticker '50cm'.
Gelukkig loopt daar nog personeel rond. Met bedoezelde lintmeter. Maar soit, vuil of niet, het ding doet waarvoor het gemaakt is. Het meet.
Maar, hoe moet je nu zo'n koffer meten? Want, moet je dat handvat meetellen? En die rollekes?
HELP!!!
De hele week speelt dat dan door je hoofd.
Zijn die kofferkes niet te groot?

Daarnet, toen we de mooi geordende spullen in de koffers stopten, hebben we op de zijkant een heel schoon etiketteke gevonden. Met een stickerke: 34x19x50.
Hèhè.

De volgende dagen wordt deze blog tijdelijk weer geactiveerd om het thuisfront op de hoogte te houden van onze avonturen. Tot morgen dus!

good bye

Met dank aan dochterlief om vandaag in onze hof rond te kruipen.
Ik vind het de perfecte foto's om afscheid te nemen.
Geen schrijfsels meer, geen taarten meer, geen foto's meer, geen recepten meer.
Merciekes voor het volgen, het lezen, het commentaar geven, ...
Wie weet, tot een volgende keer?
Ik duik terug in de anonimiteit...

na-apen

Kijk, het zit zo.

Op door de weekse dagen kom ik thuis en dan zijn de patatjes al geschild, gewassen en gekookt. Of de pasta of rijst liggen te stomen. Het vlees is gebakken.
Ik hef het deksel van de pot om te kijken wat erin staat te pruttelen van sausjes en groenten (als ik al niet onderweg naar huis gebeld heb om te vragen wat de pot schaft).
Ik neem pro forma de pepermolen, geef er een draai aan en tot daar mijn bijdrage aan het dagelijkse voedsel.
Luxeleventje hé.
Alleen in het weekend kook ik. Of als ik verlof heb.

Ik merk dat heel veel van de recepten die ik de laatste tijd maak, komen van blogs.

Mijn favoriete blogs om schaamteloos recepten te kopiëren zal ik eens opsommen:

- Bij haar pik ik vooral de 'luiwijvenrecpten' eruit. Heeft het iets met familiegenen te maken, ik weet het niet, maar het werkt wel.
-  Hier snuister ik rond als ik wil 'uitpakken' want hier zit meestal toch wat meer werk in dan de andere blogs. Nog nooit tegengevallen. Deze madam kan koken!
- Voor de veggie-dagen. Sinds vorige zomer zoals u weet.
- en hier gewoon omdat ik graag lees wat ze schrijft en eet wat ze kookt. Ik vind dit een hele 'warme' blog...

Maar op stip in de reeks welke-blogrecepten-plunder-ik-het-meest,  staat toch wel Ann.
In de paasvakantie heb ik echt alleen maar 'photocopy-recepten' gemaakt. Enne, 't was voor herhaling vatbaar.

Wat heb ik gemaakt:
- groene aspergetaartje met gerookte zalm. Vorige week zaterdag gemaakt en zondag vroeg dochterlief: 'mama, wanneer ga je die aspergetaartjes nog eens maken.' Referentie of niet??
- advocaat. Ik roep al 40 jaar dat ik dat geklopt-ei-mengsel niet lust, maar eerlijk gezegd, het resultaat van dit geklop is echt wel de moeite
- asperges met gepocheerd eitje. Ik had nog nooit een eitje gepocheerd, maar het is eigenlijk poepsimpel. En de combinatie zoals hier... Simpel maar heerlijk. Niet voor niets een klassieker.
- courgette-dille-soep. Ann is hier zelf heel enthousiast over. Zelf was ik dat wat minder. Niet dat het niet lekker was, maar ik had meer verwacht. Misschien te weinig liefde of tijd gebruikt?
- gnocci uit de oven. Alweer door het hele gezin beoordeeld als 'nog eens opnieuw maken volgende week aub'
- blackwellsaus. Met een stevige steak. De combinatie van de verse frieten, met de sappige biefstuk en deze pittige saus.... Ik ga helemaal akkoord met Ann als ze schrijft: niet wekelijks, maar een enkele keer per jaar. Absoluut.
- appelsien met oranjebloesemwater. Dit was het tweede van de reeks dat niet echt super super super was. Misschien komt het wel door ons prachtig Belgisch weer van 't moment. Ik heb me voorgenomen om dit eens opnieuw te maken, hartje zomer, 30 graden, ...

Ik heb van geen van deze gerechtjes foto's getrokken.
De vergelijking met het origineel kan ik niet aan.
Niet dat ik daar van treur hoor...
Als ik schoon fotokes wil zien, dan ga ik wel naar het origineel kijken...

Merciekes trouwens aan iedereen voor de inspiratie!

lang zullen ze leven, lang zullen ze leven, lang...

dat hebben we gehoord toen dit uitgedeeld werd...

Bloemekes voor de Bomma...

Zaailingskes voor de Bompa...

Voor allebei hun leeftijd (of mag toch al ouderdom gezegd worden op die leeftijd?)

 En nog wat lentegevoel...

Ik heb nog eens een dagje verlof gehad.
Kwestie van het toch niet helemaal te verleren hé!

80

Twee weken geleden heeft hij zijne hof nog helemaal omgegraven.
Binnenkort moeten de patatten weer gezet. En de prei, selder, wortelen, uien, erwten, bonen, ...
En in de serre komen tomaten, paprika's, sla, ...
In de veranda staan de tomatenplanten al enkele centimeters te blinken in hun bakske. Pas gezaaid.
Naast de vrouwetongen staan ze en de kalanchoë en de bromelia.
Die planten, dat is bomma haar terrein.
Twee keer per week krijgen ze water van haar.
Zij heeft de vorige weken de grote poets ook al helemaal gedaan.
Voor pasen, zo hoort dat.
Alleen het porselein nog. Maar dat moet na het feest.

Het grote feest.
Het feest van samen 160 jaar.
Hij verjaarde gisteren, de vijfde. Zij volgende week de tiende.
Allebei hetzelfde geboortejaar.
Slechts vijf dagen na elkaar geboren en al bijna 60 jaar getrouwd.

De levenservaring zie je natuurlijk aan die lijven.
Als je 80 bent, heb je nu eenmaal dingen meegemaakt die zorgen dat er hier en daar een kreukje en plooitje op de ooit zo gladde huid verschenen zijn. Bruine vlekjes op de handen, zilverwitte haren, rimpels, ...
Allemaal tekenen van het leven.
Eretekens.

Er zijn rimpels van zorgen.
Zorgen waar je niet altijd over praat. Grote en kleine.
Maar er zijn ook lachrimpels.
Veel lachrimpels.
De 'streken' zijn er nog steeds.
De plagerijen, het speelse, zelfs de ondeugende ogen...
Zoonlief heeft zijn belhamelgehalte ergens gehaald!

Maar terug naar Bomma en Bompa.
Wij kunnen nog zo veel van ze leren.
Want het onvoorspelbare leven, met zijn tegenslagen,
wordt door hen vereenvoudigd.
Vooral Bompa is daar sterk in.
Beide voeten op de grond.
Niet uitvergroten als het niet nodig is,
niet 'te' veel nadenken.
Zeker niet te veel 'zagen'.
Gewoon doorgaan.
Stil en sterk.
Wat je niet kan veranderen moet je aanvaarden.

In mijn eigen rollercoasterleven vergeet ik dat soms.
Maar als ik dan in hun veranda zit, met een 'zjat' koffie én koekske,
denk ik wel eens: 'dit is het leven.'
Eenvoudig geluk.
Samen er het beste van maken.
Wat je niet kan veranderen moet  je aanvaarden.
Het lukt me niet altijd.
Maar Bomma heeft me gezegd:
'Je moet blijven leren tot je pink even groot is als je ringvinger.'
Ik heb nog een hele weg te gaan (heb een heel kort pinkje :-))

Ik heb die veranda met de bromelias en kalanchoës dus nodig.
Met de 2 mensen die erin zitten.
Die 'fonkel' in de ogen.
Die vraag: 'wil je echt niet nog een koekje?'
Die clichés, die de tand des tijds overleven omdat er een kern van waarheid in zit.
Die ervaring.
Mijn schoonouders.
Ooit hoop ik ook zo 80 te zijn.
Met eretekens. (als ik 80 ben hé, nu nog niet...)
Met dezelfde wijsheid.
En met hopelijk een iets langer pinkje...

Bomma en Bompa,
ene hele, hele, hele gelukkige verjaardag.
We maken er zondag een plezant feest van.
Zet het bier al maar koud en leg de kaarten al maar klaar!

hoe 1 plus 1 gelijk geworden is aan 3

Exact wiskundig-gewijs kan dit tellen dus. 
Toch is het 'just', helegans just.

Elk apart hebben ze hun 'talenten', maar als je ze samenzet...
Vonken geeft het, spaanders, flikkerlichtjes, applaus, fans,  ...

Elke gazet hebben ze al gehaald, het nieuws in primetime, voor de show, den radio, ...
Zelfs signeersessies, stubru, ... En 't is nog niet gedaan. Het begint pas.
Laat den televies maar aanstaan de volgende dagen!

En de dames zelf, die blijven er kalm onder.
Ze genieten, crossen door het land, blijven lachen, ...
Ze ondersteunen mekaar waar nodig. (Ik blijf koppig volhouden dat dit wel lief bedoeld is ;-))

En dan zie je dit op youtube:

Zo vrolijk, zo ongedwongen, zo gewoon...
Het kan toch niet anders of je krijgt goesting om zelf aan de slag te gaan.

Maar ik begin er niet aan, echt niet. Nee.
Ook al roept die oude naaimachine hier naar me.
Ook al zie ik overal stofjes en patroontjes en ideetjes, ...
Nee, ik begin er niet aan!
Ik verbied het mezelf.
Want waar gaat dat weer eindigen?
Ik moet leren kiezen.
Heb al genoeg te doen.
Meer dan genoeg.

Maar hier in huis is nog iemand met goesting.
Dochterlief.
Ze heeft al aan oma gevraagd om die haar geen naailes wil geven...
En als die machine hier dan toch al op tafel staat?
Zou ik???

Schoenen en goesting

Daarnet een stevige wandeling gemaakt.
Meer dan een uur stevig doorgestapt.
Tempo gemaakt.
Door het bos dat stilaan ontwaakt na een koude en zo te zien ook stormige winter.
Heel veel omgewaaide, afgeknakte bomen te zien.
Daartussendoor piepen kleine scheutjes.
Voorzichtige kopjes van meiklokjes, bosannemoontjes en nog veel ander moois dat ik niet ken.
In en uitademen, zwijgen, hand in hand genieten (manlief was ook mee).
Ook wel praten, ontladen, verwerken, klankbord zoeken en klankbord wezen.
Zalig.
Maar waarom kost het me dan ook elke keer weer moeite om uit die stoel op te staan?
Om die wandelschoenen aan te doen?
Elke keer zoek ik heel energiek naar mogelijke uitvluchten om te blijven zitten.
Gelukkig is er meestal iets meer 'gezond' verstand dan 'lui zweet'.

De laatste week hebben we bijna dagelijks zo'n wandeling gemaakt.
Maar behalve zondag was telkens het moeilijkste moment het aandoen van mijn schoenen.
Eens die stevig aan de voeten, dan lukt het wel.
Nochtans geniet ik echt van die tochtjes.
Maar toch.
Misschien een pakske goesting langs mijn schoenen leggen in de kast?