Spreuk van de dag...

Het gras groeit niet sneller door eraan te trekken...

Ja

Vanavond komt een superlieve collega-vriendin op bezoek. Een geweldige madam.
Wat kan ik nu beter doen dan haar verrassen met een taartje.
Ze trouwt nl. binnenkort en op de trouwkaart staat sierlijk 'Ja'.
Die 'ja' heb ik op papier overgetekend, uitgeknipt, in fondant uitgesneden en op het taartje gekleefd. Dat heeft wel iets vind ik zelf.

Verder heb ik geoefend op de bovenrand van de taart. Ik wou dit taartje niet alleen heel strak (wat goed gelukt is dankzij de ganache, maar daar kom ik later nog wel eens op terug), maar ik wou ook scherpe randjes. Ook dat is gelukt. Weer een andere techniek en het duurt wat langer, maar het resultaat is beter.

Verder heb ik wat geëxperimenteerd met mijn allerlaatste bloemetjes-aanwinst. Dat ga ik nog veel gebruiken, maar ook daar trek ik nog wel eens foto's van binnenkort. (als ik het niet allemaal vergeet, want ik ben nu veel aan het beloven he). Ik ben in de 'dust'-oefening. Voor de niet-taart mensen: dusten is kleuren met een poederkleurstof. Geeft mooie resultaten. 

Ik wou ook eens een ander onderrandje. Dat is dit geworden:

Alles samen opgeteld geeft dit resultaat:



 Zo, en de avond is weer voorbij gevlogen....

zomerkoken

Tja, zuslief heeft gisteren een bende ongeregeld uitgenodigd om te workshoppen. Vegetarisch koken.
En ik mocht meespelen!
Aanrader voor iedereen, deze madam had dat zeer goed voorbereid en was uitgebreid gaan winkelen. Ondertussen heb ik haar website eens goed bekeken en daar staan nog wat pareltjes bij die ik zeker ga proberen.
Zelf stond ik naast twee professionals, waaronder deze madam. Ik heb me dan maar gehouden aan wat snijwerk en wat sociale bezigheden zoals wijn proeven en rondkijken, een babbelke placeren en ook wel bijleren. Ah ja, tips aflezen van een blad kan ik ook heel goed!!
Helemaal op het einde heb ik dan maar een efforreke gedaan en heb in mijn uppie een vlug rood pestootje in elkaar geflanst. Deze madam wist alleszins raad met de pesto en zelf vond ik hem ook wel lekker.
Wat zwieren we in een blendertje:
-pijnboompitten
-zongedroogde tomaten op olie (half-gedroogde, niet zo van die taaie lapjes)
-de olie van de tomaatjes
-een teentje knoflook
-een stukje parmezaanse kaas
-goed peper en zout

Alles mixen en ... klaar. Simple comme bonjour! (het was bij de walen te doen, ziet ge)

Om toch wat sfeer mee te geven heb ik hier wat foto's gepikt. Schaamteloos!
Maar dat mag je niet weerhouden om daar te gaan kijken, want ze kan dat veel beter dan ik. Ieder zijn talenten nietwaar? Via Elza D kan je ook doorklikken naar de verschillende blogs waar verschillende recepten te lezen zijn. Gewoon doen.
Ah ja, de sfeerbeelden:

En als je heel goed kijkt, zie je in de ministrone rode pesto. De groene pesto was trouwens ook zonder basilicum gemaakt. Maar ik weet niet meer goed wat daar allemaal in zat. Iemand zal het wel bloggen zeker??

Smakelijk!!

Joepie de Poohpie

We mogen weer kaarsjes uitblazen. Allé, 1 kaarsje.

Alweer iets heel anders. Ik hou van rustige, kalme taarten, maar hier heb ik me eens helemaal laten gaan in de kleurtjes. En ook dat is 'plezant'.

taal

Ik hou van taal. Het is gek, maar woorden doen iets met me. Meer nog dan beelden. Sommige woorden voelen goed, zijn leuk om uit te spreken en te beluisteren, andere klankcombinaties dan weer, stoten af. Of andere mensen hier ook last van hebben, weet ik zo niet, want ik heb het er niet vaak over.
Wel was ik heel lang geleden, toen de dieren nog spraken en ik heel jong was, en op kot zat, niet de enige van ons kot die er 'last' van had. Gitte en ik zijn namelijk eens zo gek geweest om woorden te verzamelen die niemand ooit gebruikt. Bijna niemand toch. We lazen gewoon woordenboeken en kozen per week één interessant woord dat we dan zo veel mogelijk gebruikten. Lang hebben we dat niet volgehouden, want onze mede-kotgenoten vonden onze 'aanstellerij' niet zo sympatiek!
Het enige woord dat ik me van die periode nog spontaan herinner is 'stoethaspel'.
Een stoethaspel is een onhandig persoon. Toch een geweldig woord hé. Als articulatieoefening kan het woord alleszins dienen.
Een andere fascinatie die ik toen had (en nu in periodes nog steeds) zijn spreuken en zegswijzen.
Ook die verzamelde ik in een schriftje. Dat schriftje is er al lang niet meer, dat is bij de een of andere verhuis verdwenen. Maar nog steeds zoek ik spreuken om in teksten te gebruiken.
Een van de spreuken die ik heel lang aan mijn bureau hangen had:

Juist het niet-perfecte geeft karakter aan de dingen.

Van wie het is weet ik niet, maar het hing in ons vorige huis, toen waren we nog beginnende doe-het-zelvers...

Aangezien een mens echt niet elke dag taarten kan bakken en decoreren, ga ik af en toe een spreuk droppen. Of een woord. Of beiden. We zien wel...

Tête à tête-taartjes

Oftewel, tweepersoons-taartjes.  Diameter ongeveer 10 cm. Klein dus.
Eens iets anders. Nieuwe dingen uitproberen, experimenteren, zoeken, vloeken, zuchten, glimlachen, maar vooral  even 'weg' van deze wereld, even 'zen'. 
Nu, dat ge'zen' blijft niet zo lang duren, want dan volgt de afwas. En de opruim...
Ah ja, het resultaat:

En soms, heel soms, mislukt er iets. Echt mislukt! Een gedrocht. Effenaf. Klein glimpje, meer durf ik echt niet te laten zien. Als ik zeg dat dit het beste stuk van de cake was...:

Nog een laatste experimentje: suikerpasta verven. Leuk om te doen en dit biedt weer veel mogelijkheden. Maar eerst gaan slapen en dan gaan werken en dan strijken en dan poetsen en dan  ....

Slaapwel!

Flower power

Ja, ik ben in de bloemekes-mood.
Kwestie als de natuur niet meewil, dan helpen we een handje.
Ik heb de tractatie voor mijn verjaardag al laten zien: die van de gewone werkendag.
Mijn taartjes volgen nu.
Ik heb vals gespeeld voor deze foto's. Ik heb maar twee taartjes gemaakt, maar heb me geamuseerd met verschillende bloempjes, randjes, ...
Kwestie van te doen alsof je veel hebt, terwijl het eigenlijk niet zo veel is.
Foto's liegen niet, of toch???

Ik heb genoten van het maken van die roosjes. Dat was te lang geleden dat ik dat nog gedaan heb. Wel moet ik toegeven dat die pareltjes... hum...  lichtjes overdreven zijn. Eerst allemaal rollen, dan doen glitteren en dan één voor één opkleven. Iets te veel werk voor een doordeweekse taart. Maar ja, ik had toch niets beters te doen. (wassen, strijken en poetsen is absoluut niets beters!! ;-))
Dat was dus taart nummer 1, gevuld met meringue botercrème en verse aardbeitjes.

Taart nummer twee is de gerecycleerde.
Eerst met een soort van papaver. Ja, soort van, ... fantasie is soms nodig!

Dezelfde taart, hetzelfde lint, maar nu met  de hortensia van eventjes geleden:

Dan met een orchidee. Nieuw gemaakt,  met andere kleuren deze keer:

Nu de laatste. Lint weggedaan, 'gordijntje' in de plaats, allé, een hele 'draperie'. Orchidee herbruikt, kwestie van te blijven recycleren...

Da wast! Gigantisch veel hé.
Ah ja, die laatste: gevuld met champagne botercrème, chocoladeganache en verse frambozen (uit den hof).
Als ik zo'n taarten maak, vind ik het jammer dat ik geen bruidstaarten voor anderen mag maken. Maar ja, dan maar zelf opeten hé.