roze, rozer, rozest...

Kay doet haar eerste communie en ze wou een taart met veel roze en ballet.
Ik heb dan maar meteen nieuwe superlatieven uitgevonden voor 'roze'.
Vorig jaar maakte ik al een gelijkaardige taart. Omdat ik nooit twee keer dezelfde taart wil maken, heb ik toch maar wat aanpassingen gemaakt.
Toen ik al volop bezig was, dacht ik: waarom geen foto's trekken voor degenen die zich geroepen voelen: experimenteer er maar op los, dat doe ik ook ;-)
Ik begin met een bolletje fondant in donker roze. Afhankelijk van het merk van de fondant moet je er al dan niet tylose onder kneden om het hard te krijgen: proberen en experimenteren is hier weer belangrijk.
Heel dun uitrollen: zo dun als je kan. Ik neem als norm: de lijntjes van de snijmat moeten zichtbaar zijn door de fondant.

Als je dun uitgerold hebt: 'hef de lap op' (oefening baart kunst) en verdeel wat maïzena over de snijmat zodat de fondant goed los komt als je uitsteekt. Voor de nieuwelingen: de maïzena zit in het zakdoekje...

Steek nu een gekarteld rondje uit.

Leg het rondje op een foam matje en verdun de uiteinden nog met een 'tooltje'. Genoeg druk uitoefenen, maar dan ook weer niet te veel.

Ik maak enkele rondjes van dezelfde grootte en dan weer enkele iets kleiner en zo bouw ik op. Ik doe in het midden van de vorige laag wat 'lijm'. Deze lijm is een mengsel van water met 'tylose'. Tylose is een bindmiddel.

Per laagje ga ik een tintje lichter: telkens eenzelfde hoeveelheid wit bijdoen. Goed kneden zodat de kleur mooi mengt.

Uiteindelijk heb ik dit als resultaat:  

Hierop heb ik een 'lijfje' op gekleefd. 

Opzij de 'armgaten' erin duwen en in het midden een afgeknipt saté-stokje! Als je dit met een stokje doet: ALTIJD waarschuwen!! Je wilt niet dat een kind spontaan in zo'n suikerpopje bijt en een stokje binnen krijgt... Een alternatief is een spaghetti-sprietje, maar die had ik niet in huis en vind ik ook niet altijd voldoende stevig.
Neem nu twee gelijke bolletjes huidskleur en rol de armpjes: duw hier en daar op de juiste plaatsen plooitjes voor de ellebogen, ... Normaal gezien boetseer je op de uiteinden handjes: maar ik heb er hier geen gemaakt omdat ik ze bloemetjes wil laten vasthouden. (Eigenlijk gewoon luiheid, maar zeg het niet verder...)

Kneed van een ander bolletje de schouders en nek. Zo ziet dat er ongeveer uit:

Dan het hoofd: dat is niet meer dan een geblutst ei...

Na wat duwwerk krijg je een alien.

Geef die alien oortjes, oogjes en een neusje. Normaal heeft een ballerina strak bijeengetrokken haar, maar dat vond ik niet speels genoeg!

Dan haar decolleté wat bijwerken, want daar heb ik een foutje gemaakt. Haar wangetjes wat 'rouge' geven, enkele bloemetjes in haar handen duwen en ons madam is klaar..

Dan de taart: een eenvoudige biscuit met nutella-vulling: blijkbaar de favoriet van vele kinderen...
In mijn enthousiasme heb ik een deuk gemaakt vooraan in de taart!
Vandaar de twee strikjes: het is eigenlijk alleen maar 'verbergwerk'...

Ah ja, op advies van manlief heb ik ze toch maar beentjes gegeven!

opnieuw mini-taartjes

en alweer om te proeven zodat ik binnenkort een grote mooie bruidstaart kan maken.
De vraag was : wit met fuchia accenten. Niet te veel romantische dingen, niet te veel bloemen, ...
Dit is het geworden. Alweer ben ik niet zo tevreden met de afwerking, maar dat is toch zo moeilijk om zo'n klein taartje (ongeveer 8 cm3) mooi strak te bekleden. Gelukkig lukt dat veel beter bij de grote taarten.
Omdat ik niet kan kiezen: 4 varianten van het eerste taartje (er is nog niets 'vastgekleefd' vandaar de flexibiliteit). Variant 1: met opstaande krullen:

 Variant 2: met liggende krullen:

 variant 3: zonder krullen 'less is more'-strik onderaan:

variant 4: strik onderaan en met bolletjestoren:

 Dit zijn de andere twee taartjes: de linkse vind ik zelf heel erg mooi. De rechtste vind ik een gedrocht!

Ah ja, de smaken:
taart 1: champagne botercrème met frambozen
taart 2: lemoncurd
taart 3: vanillebotercrème met frambozen en een laagje nutella botercrème met stukjes chocolade...

Smakelijk!!

asperges

Yes, het is weer zo ver! Het seizoen is weer begonnen.
Daarom zondig ik tegen mijn eigen regel van alleen baksels te posten. Dit is de zonde waard. Absoluut.
Dit simpele recept heb ik van een dame die leeft om te genieten, maar ondertussen ook heel hard werkt.

Wat heb je nodig:
- toastbrood
- knoflook
- olijfolie (goede!)
- parmezaanse kaas (ook goede!!)

wat, waar, wanneer, hoe:
- toast toastbrood
- kook de asperges beetgaar (vocht niet weggooien: soep van maken...)
- wrijf het brood in met een doorgesneden lookteentje (of twee: hangt er van af wie er op bezoek komt ;-))
- leg de uitgelekte asperges op de toastjes
- besprenkel met olijfolie
- rasp de parmezaanse kaas
- bestrooi de toastjes met kaas

- zet in de oven (200°)
- ik ben vergeten te kijken hoe lang in de oven: ik doe dat tot de kaas begint te bruinen

zo dus:

Reactie van dochterlief: 'toppie'.
Photocopy Ann en Elza D zullen me wel vierkant uitlachen met mijn amateurfotokes, maar het is veel te lekker om me daar iets van aan te trekken...
Smakelijk!

mini-taartjes

Love is in the air! Binnenkort mijn eerste bruidstaart.
Om het gelukkige paar geen taart voor te schotelen die ze niet lusten, heb ik drie verschillende taartjes gemaakt. Allemaal met andere vullingen en samenstellingen zodat ze kunnen kiezen.
Niet alleen de smaken verschillen... Ook de 'lay-out' van de taart verschilt. Ook hier wordt het weer kiezen voor de uiteindelijke grote taart.
Hoe maak ik nu die mini-taartjes:
allereerst een grote vierkante biscuit.
Die snijdt ik in negen (ongeveer) even grote stukken.

Die stukken worden doorgesneden en getrempeerd. Tremperen is de biscuit licht bevochtigen met suikerwater of een siroop (in dit geval mandarijntjessiroop) of met een likeur... 

Nu spuit ik met 1-1 botercrème (evenveel boter als bloemsuiker en dat minstens 10 minuten mixen) een 'dijkje'. De functie van dat dijkje is het tegenhouden van een eventueel 'natte' vulling zodat de suikerpasta uitendelijk niet gaat smelten. 

Nu vullen. Ik heb gebruik gemaakt van meringue botercrème: vanillesmaak en champagnesmaak. Hierop liggen mandarijntjes.

of champagne botercrème met (nu nog bevroren) frambozen en frambozenconfituur:

of lemoncurd:

Dan, als de vullingen op de biscuit liggen: stapelen: let erop dat je de juiste kanten op elkaar legt!!!
Goed aandrukken (niet bang zijn om wat kracht te gebruiken).

Nu de zijkanten en bovenkant afsmeren met 1-1botercrème. De taartjes in de koelkast zetten zodat de botercrème hard wordt. Dan volgt het leuke werk: bekleden en versieren...

Nu alleen nog afwachten en hopen dat ze het lekker vinden en mooi .......

even checken...

... of ik het nog in de vingers heb.
Het is veel te lang geleden, maar gisteren heb ik mijn boeken aan de kant gezwierd en heb ik me nog eens helemaal laten gaan.
Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik wel voorbeeldjes van het net gehaald heb. Het is dus 'geïnspikt'.
Maar wel leuk.
En ik ben al helemaal in de paassfeer nu, ondanks de bewolking buiten schijnt de zon op mijn plateauke.

En nu in het weekend nog cupcakes bakken om deze dierentuin op te zetten.

Maar eerst roept de plicht: ik ga werken.

Emile

Emile is geboren en zijn ouders geven een babyborrel.
Tijd voor een taartje dus..
Allé, taartje, dit is al een hele taart.
Hier hou ik van: heeeeeeel eenvoudig maar chique.

Als niet-taartenbakster kan ik me voorstellen dat je denkt: dit is toch niet moeilijk. Maar net door de eenvoud is het moeilijk: er valt hier heel weinig te camoufleren, het moet dus van de eerste keer strak en goed zijn, geen 'oplapwerk'.
Maar, ik zeg het niet snel, ik ben tevreden...
Nu hoop ik dat Emile zijn ouders dat ook gaan zijn!!

lieve mensen toch...

kijk eens hier..

Dit lieve schatje heb ik gekregen van een groep mensen die ik nooit of te nooit meer ga vergeten. Ik heb het geluk gehad om 5 jaar lang met hen samen te werken. Mijn onrustige natuur zorgt er nu voor dat ik andere horizonten ga verkennen. Maar vergeten zal ik ze nooit! Ze hebben er trouwens met dit schatje voor gezorgd dat ik dat niet kan ;-)
Elke ochtend als ik voorbij deze wiegende libelle ga, elke avond als ik weer thuis kom en dit zie en al die honderd keren dat we in de tuin komen, zal ik aan hun denken. En ik vind het prachtig!
Kijk ook een even hier. Deze man (zijn vrouw trouwens ook) kan toveren. Als ik een heks ben, dan is hij een tovenaar.

Vanuit de grond van mijn hart: bedankt bewoners, ouders en fantastische collega's. Niet alleen voor dit beestje, maar ook voor het vertrouwen, de samenwerking, de vriendschap, het respect, ...
(enne, ook bedankt Stef ;-))

Nu ga ik weer naar buiten, naar mijn beestje kijken, mijmeren, twijfelen, dromen, een traantje wegpinken (ik zal toch nooit veranderen op dat gebied), gelukkig zijn, denken, voelen, en me radicaal storten op het volgende project dat even mooi en sterk is ...